Kilka ogłoszeń. Wysłane CV, listy motywacyjne i zdjęcia. Rozmowa kwalifikacyjna, a potem – jak zwykle – brak odpowiedzi. Czasem w ogóle zerowy kontakt. Psychika w kawałkach i coraz mniej pieniędzy na utrzymanie, bo nie masz prawa do zasiłku.

Bezrobocie. Znam ten ból.

Nie jesteś sam(-a). Czy masz wyższe wykształcenie, czy zaledwie podstawowe, jesteś kobietą lub mężczyzną, osobą doświadczoną lub dopiero co wchodzącą na rynek pracy, pracownikiem na etacie czy osobą posiadającą własną działalność gospodarczą, zdrową albo niepełnosprawną – nieistotne – bezrobocie może dotknąć każdego; ciebie i Twoją rodzinę.

Od tego jest właśnie ta strona. Aby dzielić się swoimi problemami i wzajemnie się wspierać w trakcie poszukiwania nowego sposobu na zarobkowanie. Po co wtulać twarz w poduszkę i chować własną bezsilność, skoro można wyżalić się tutaj? A może ktoś wreszcie zobaczy Twój dramat i zechce Ci pomóc?

Powstanie tego blogu datuje się na 25.06.2008 roku (środa), zaś pomysł na jego zawartość i domenę narodził się zaledwie kilka dni wcześniej, dokładnie w Dzień Ojca, późnym popołudniem. Myśl o nim przyszła nagle i nie chciała na siebie długo czekać. Poszłam za nią, bo uważam, że będąc pierwszą myślą, może być także najlepszą. Może pójdą także i inni.